Gustav Klimt

Niks verraadde aan deze zwijgzame Wener, steevast gehuld in lange blauwe boerenkiel, dat hij dé jugendkunstenaar bij uitstek zou worden van portretten van elegante dames uit de society-kringen van het decadente Wenen van het fin de siècle. In tegenstelling tot zijn vriend Egon Schiele, benadert Gustav Klimt de vrouw als een zachte verschijning, maar weliswaar een van het type ‘femme fatale’, gepersonifieerd in mythische gestalten als Judith, Helena, Dalida, maar vooral Salome. Het zijn extatische vrouwen in een droomwereld, overwoekerd door vaak gouden ornamenten. Een mijlpaal en symbool voor zijn passionele thema’s vormt het werk ‘De kus’ uit 1907-08, dat bij hoge uitzondering toen reeds officiële erkenning kreeg! Als notoir rokkenjager omringde hij zich in zijn atelier met naakte vrouwen, die hij in gewaagde poses vereeuwigde in erotische tekeningen, die door veel van zijn tijdgenoten werd afgedaan als ‘erotische vervuiling’. Een zware beroerte, gevolgd door een longsteking werd de eenzame ‘koning der Weense schilders’ fataal.